Hit lat 80. ma dramatyczne kulisy. Kopnęła go i wybuchł skandal

Aynsley Dunbar, urodzony 1 października 1946 roku w Liverpoolu, to legendarny perkusista, który zasłynął współpracą z wieloma wybitnymi zespołami i artystami, w tym z grupą Whitesnake. Jego kariera rozpoczęła się w latach 60., kiedy towarzyszył na scenie takim ikonom bluesa, jak John Mayall i jego Bluesbreakers.

Rozwiąż quiz o gwiazdach lat 80. Jesteś mistrzem, jeśli zgarniesz 100 proc. punktów! Dalszą część artykułu znajdziesz pod quizem…

Jednak Dunbar stał się prawdziwie wszechstronnym muzykiem, poruszając się w różnych gatunkach muzycznych, od rocka progresywnego z Frankiem Zappą, przez jazz fusion z Jeffem Beckiem, aż po hard rock z Whitesnake. Jego umiejętności techniczne i wyczucie rytmu sprawiły, że jest jednym z najbardziej cenionych perkusistów w branży muzycznej.

Jako członek Whitesnake Dunbar miał okazję uczestniczyć w jednym z kluczowych okresów rozwoju zespołu. Chociaż nie grał na wszystkich płytach grupy, jego wkład w sukces Whitesnake jest nie do przecenienia. Po odejściu z zespołu w 1987 roku występował z takimi gwiazdami, jak Journey, UFO czy the Animals, a jego wpływ na brzmienie lat 70. i 80. pozostaje niezapomniany.

Zobacz także: Ten hit lat 70. dał im popularność na całym świecie. Dwukrotnie trafił na szczyt

Whitesnake. Od bluesa do hard rockowego giganta

Whitesnake w 1978 roku założył David Coverdale, były wokalista Deep Purple, który postanowił kontynuować karierę na własnych warunkach. Początkowo zespół grał muzykę silnie osadzoną w bluesie. Z czasem jednak przeszedł w stronę bardziej komercyjnego hard rocka, co przyniosło grupie międzynarodowy sukces.

Już od debiutanckiego albumu "Trouble" Whitesnake przyciągało uwagę fanów dynamicznym brzmieniem i charakterystycznym wokalem Coverdale'a. Przełomem w karierze był rok 1987, kiedy ukazał się album "Whitesnake". Zrewolucjonizował brzmienie zespołu i przyniósł takie hity, jak "Still of the Night" oraz "Here I Go Again".

Zmiana w brzmieniu była zauważalna – grupa odsunęła się od korzeni bluesowych na rzecz bardziej "polerowanego" rocka, co było odpowiedzią na trendy w muzyce lat 80. Album odniósł gigantyczny sukces komercyjny, a Whitesnake stał się jednym z największych zespołów tamtej dekady.

"Here I Go Again '87" brzmiał inaczej

"Here I Go Again '87" to jedna z najbardziej rozpoznawalnych piosenek Whitesnake i wielki hit lat 80. Pierwotnie wydano ją w 1982 roku na albumie "Saints & Sinners". Jednak to wersja z 1987 roku, która pojawiła się na albumie "Whitesnake", zyskała większy rozgłos. Różnice między obiema wersjami są wyraźne.

Oryginalne nagranie było bardziej surowe, rozciągnięte i bluesowe, podczas gdy nową wersję zaaranżowano w bardziej radiowy sposób, dostosowany do ówczesnych trendów muzycznych. Ponadto tekst piosenki lekko zmieniono – pierwotnie zawierał bowiem słowa "hobo" (ang. włóczęga), które w 1987 roku zamieniono na "drifter" (ang. wędrowiec), aby uniknąć potencjalnych kontrowersji.

Niespodziewany powrót

Klip do "Here I Go Again '87" można uznać za klasykę ery MTV. Głównie dzięki występowi modelki Tawny Kitaen, która stała się twarzą i symbolem glam rocka lat 80. Jej uwodzicielski taniec na maskach sportowych samochodów z miejsca stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych obrazów w historii muzyki rockowej.

Piosenka trafiła do wiadomości w 2002 roku w dość dziwnych okolicznościach. Tawny Kitaen poślubiła baseballistę Chucka Finleya w 1997 roku. W kwietniu 2002 roku została aresztowana za przemoc domową po tym, jak kopnęła go butem na obcasie, gdy prowadził samochód. Wkrótce po aresztowaniu Kitaen DJ Chicago White Sox został zwolniony za puszczenie tej piosenki na stadionie, gdy Finley rozgrzewał się przed meczem dla Cleveland Indians.

Kliknij tutaj i słuchaj naszego radia na żywo bez żadnych opłat na ZlotePrzeboje.pl!