Hit lat 80. był hymnem dyskotek. Krzyczeli, że to "szalony geniusz"

• Andy Bell był 43. kandydatem na wokalistę Erasure. Poszczęściło mu się i właśnie jego wybrał Vince Clarke.
• Warto wspomnieć, że właśnie on jako jeden z pierwszych artystów pop otwarcie mówił o swojej orientacji.
• Hit lat 80. pod tytułem "Oh L’Amour" początkowo był niedoceniony, a dziś to hymn nieodwzajemnionych uczuć.

Andy Bell to artysta, którego charakterystyczny głos podbił serca fanów synth-popowego duetu Erasure. Odważny, ekspresyjny, ale też wrażliwy gwiazdor przez dekady zachwycał publiczność swoim wokalem i autentycznością. Jaką przeszedł drogę? Co zawdzięcza zespołowi, który współtworzył, i jednemu z najbardziej kultowych utworów, jakie udało mu się stworzyć? Oto historia, ciekawostki, informacje.

Rozwiąż quiz. Jesteś mistrzem, jeśli zgarniesz 100 proc. punktów! Dalszą część artykułu znajdziesz pod quizem...

Zanim trafił na wielkie sceny, Andy Bell prowadził zwyczajne życie i pracował w sklepie z damskimi butami, marząc o muzyce. Wszystko zmieniło się w 1985 roku, gdy odpowiedział na ogłoszenie zamieszczone przez Vince’a Clarke’a – byłego członka Depeche Mode i Yazoo, który szukał wokalisty do nowego projektu. Bell był 43. kandydatem. Jak się okazało - ostatnim. Tak narodziło się Erasure.

To właśnie osobowość Bella zdefiniowała brzmienie i wizerunek zespołu Erasure. Jako jeden z pierwszych otwarcie homoseksualnych wokalistów w mainstreamowej muzyce pop, Andy był pionierem widzialności LGBTQ+ w kulturze popularnej. Coming outu dokonał już w latach 80. Było to zdarzenie bardzo przełomowe i pełne odwagi.

Redakcja poleca

Hit lat 80. do dziś wywołuje dreszcze. Polacy wciąż nie rozumieją tytułu

Stanęła na scenie i zaśpiewała hit z 1984 roku. "Zrobiła to po swojemu"

Erasure, czyli serce lat 80. i 90. pełne elektroniki

Pdwaga i wyjątkowa wrażliwość przełożyły się bezpośrednio na twórczość Erasure. Duet Bell-Clarke był nie tylko perfekcyjnym mariażem emocji i elektroniki, ale też kontrą wobec mroczniejszego brzmienia ówczesnego synth-popu. Piosenki przepełnione kolorami, nadzieją i melodyjnością były ówcześnie oddechem wolności całego pokolenia. Zespół sprzedał ponad 25 milionów płyt, a ich koncerty  przyciągały tłumy.

"Oh L'Amour" to hymn nieodwzajemnionego uczucia

Na tle tych sukcesów wyjątkowym przypadkiem jest "Oh L’Amour", czyli trzeci singiel zespołu, wydany jeszcze zanim przyszła fala popularności. Choć nie odniósł początkowo komercyjnego sukcesu, dziś uchodzi za jeden z najbardziej rozpoznawalnych utworów Erasure. To właśnie ten kawałek, przesycony nostalgią i młodzieńczą naiwnością, ukształtował emocjonalny ton, który stał się znakiem rozpoznawczym duetu.

Redakcja poleca

O tym jest piosenka, którą Dolly Parton wybrała na swój pogrzeb

Quiz - polskie lata 80. Tylko najlepsi trafią 10/20 z muzyki PRL

Ciekawostką jest to, że tytuł i klimat piosenki zostały zainspirowane filmem "The Women" z 1939 roku, w którym jedna z bohaterek co chwilę wykrzykuje dramatyczne "Oh, l’amour!". Andy i Vince postanowili stworzyć utwór oddający to uczucie tęsknoty i odrzucenia. W 2003 roku piosenka została zremiksowana i wydana ponownie jako singiel, aby promować składankę największych hitów Erasure. W tej formie kawałek stał się hitem w UK Top 20, osiągając 13. miejsce.

Everett True z "Melody Maker" stwierdził, że "trzeba być jakimś szalonym geniuszem, by tworzyć szybkie utwory o takiej skali i emocjonalnym uderzeniu" jak dramatyczne "Oh l’amour". Darren Lee z "The Quietus" zauważył "efemeryczne hormonalne pragnienia" w utworze, chwaląc go jako jeden z "najwspanialszych, musujących hymnów popowych, jakie kiedykolwiek nagrano".

Źródła: ZlotePrzeboje.pl, Melody Maker, Wikipedia,