Hit lat 80. doprowadza Polaków do łez. Przez niego wpadł w długi

• Najbardziej wzruszająca melodia w karierze Zbigniewa Wodeckiego powstała w spokoju, przy starym fortepianie.
• Tekst napisał Wojciech Młynarski, zaskakując samego kompozytora. Sprawdź, jak powstał utwór z PRL.
• Przebój wygrał nawet festiwal Interwizji w 1983 roku w Pradze. Tak stał się hitem dekady.

Wśród wielu piosenek, które z biegiem lat nie tracą swojej siły oddziaływania, jedna zasługuje na miano wyjątkowej. "Lubię wracać tam, gdzie byłem" – utwór powstały w 1983 roku z muzyką Zbigniewa Wodeckiego i tekstem Wojciecha Młynarskiego – to nie tylko sentymentalna podróż do miejsc i emocji z przeszłości, ale też hymn o miłości, która trwa mimo upływu czasu. Hit PRL i lat 80. do dziś jest jednym z najsłynniejszych.

Rozwiąż quiz. Jesteś mistrzem, jeśli zgarniesz 100 proc. punktów! Dalszą część artykułu znajdziesz pod quizem...

W pewnym odcinku serialu "39 i pół" piosenka ta odgrywa kluczową rolę. Główny bohater planuje otwarcie klubu muzycznego, a jego sukces wisi na włosku. Sąsiadka chce zablokować przedsięwzięcie, póki nie słyszy, że ma tam wystąpić sam Zbigniew Wodecki. Gdy ten wraz z właścicielem klubu wykonuje "Lubię wracać tam, gdzie byłem", całe napięcie między bohaterami znika.

Zbigniew Wodecki, zapytany o udział w tej scenie, odpowiedział krótko: "Tak zażyczyli sobie twórcy serialu. Może któryś z nich się przy niej zakochał?". Jeśli tak było, trudno się temu dziwić – piosenka ma w sobie coś ponadczasowego. Jej powstanie również nosi znamiona czegoś wyjątkowego. Ale od początku...

Zbigniew Wodecki i przebój, który wzrusza

Wszystko zaczęło się w Krakowie, na ulicy Koletek, gdzie Zbigniew Wodecki mieszkał. W jego domu stał stary fortepian po ciotce, obniżony o pół tonu, strojem "wiedeńskim". Na tym właśnie instrumencie powstawały pierwsze utwory artysty, a potem i te, które przyniosły mu największą sławę – w tym "Zacznij od Bacha", "Izolda" oraz właśnie "Lubię wracać...".

Zbigniew Wodecki wspominał, że melodia przyszła do niego niemal bez wysiłku. "To mi się układało takt, po takcie. Szło jak po maśle. Melodię pisałem od razu z aranżem" – mówił po latach, cytowany przez bibliotekapiosenki.pl. Wiedział jednak, że tekst do takiej kompozycji musi napisać ktoś szczególny. Wybór padł na Wojciecha Młynarskiego, który mieszkał wówczas w Zakopanem.

Spotkanie dwóch mistrzów zaowocowało dziełem, które przerosło oczekiwania kompozytora. "Dał mi tekst... Wspaniale współgrający z muzyką. Ba! Moim zdaniem on tę muzykę swoją jakością przebił" – mówił Wodecki.

Redakcja poleca

Piosenka dnia - ABBA. Hit lat 70. przerwał złą passę. Tak wrócili na szczyt

Wielki hit lat 90. w "Must Be the Music". "Tak boskie, że brak słów"

Bohaterowie wycięci z albumu

Rzeczywiście – tekst Młynarskiego to liryczna opowieść o miejscach i uczuciach, które zostają z nami na zawsze. Wśród wersów pojawiają się postaci z przeszłości: dziewczyna z warkoczami, chłopak ze skrzypcami – jakby wyjęci z albumu wspomnień, który otwieramy z drżeniem serca. To być może właśnie ich obecność sprawiła, że Zbigniew Wodecki zmienił finalną aranżację utworu – z pełnego symfonicznego brzmienia przechodzi w cichą, kameralną partię skrzypiec i fortepianu.

Piosenka, mimo że nie miała cech typowego przeboju, zdobyła uznanie w całej Polsce, a także za granicą. W 1983 roku Zbigniew Wodecki wystąpił z nią na festiwalu Interwizji w Pradze. Choć sam miał wątpliwości, czy utwór zdobędzie uznanie, wygrał konkurs. Jak się później okazało – jedyną nagrodą była róża. Dlatego przyjęcie, które urządził z tej okazji, spłacał przez kilka kolejnych lat.

Zbigniew Wodecki to artysta, który w polskiej kulturze zapisał się złotymi zgłoskami. Do dziś jest jednym z najbardziej cenionych legend rodzimej sceny. Ogromny talent, wszechstronność i pozytywna energia sprawiły, że Polki i Polacy wspominają go ciepło po dziś dzień.

Źródło: ZlotePrzeboje.pl