Posłuchałam nowej płyty Eda Sheerana. To zaskoczyło mnie najmocniej [RECENZJA]

• Ed Sheeran 12 września 2025 r. wydał swój 8. w karierze studyjny album zatytułowany "Play".
• To krążek spod szyldu jego własnej wytwórni Gingerbread Man Records i Atlantic Records (na licencji Warner Music).
• Oto recenzja albumu "Play". To mnie zaskoczyło w nowym krążku Eda Sheerana.

Była seria płyt nazwanych od znaków matematycznych. W 2023 r. był też "przerywnik", w postaci krążka "Autumn Variations". Z kolei teraz Ed Sheeran otworzył z "Play" serię wydawnictw, które mają w tytułach nawiązywać do elektronicznych przycisków multimedialnych (potem wyjdą jeszcze "Pause", "Fast Forward", "Rewind" i "Stop"). Czy przy "Play" rzeczywiście chce się w kółko wciskać... "play"?

Rozwiąż quiz o przebojach 2024 r. Jesteś mistrzem, jeśli zgarniesz 100 proc. punktów! Dalszą część artykułu znajdziesz pod quizem...

Recenzja płyty "Play" Eda Sheerana

Muszę zacząć od wyjaśnienia, że dotychczas nie potrafiłam w pełni przekonać się do twórczości Eda Sheerana, która kojarzyła mi się z delikatnie zawodzącym śpiewem i raczej mało odkrywczymi brzmieniami. Być może jednak podświadomie podchodziłam do niej zbyt sceptycznie ze względu na ogromną, przytłaczającą wręcz popularność...

Nie da się bowiem zaprzeczyć, że angielski wokalista i tekściarz jest swoistym fenomenem. Jego utwory w żaden sposób nie zrewolucjonizowały muzyki, a on sam nie szokuje i nie robi wielkiego show w teledyskach czy na scenie. Przyciąga jednak do siebie tłumy.

Redakcja poleca

Hit lat 80. w nowej odsłonie. Głos Whitney Houston znów porusza tłumy

Hit lat 80. miał szokujący przekaz. "Wspaniałe widowisko"

Widocznie skutecznie potrafi przekazać emocje i ma w sobie coś na tyle szczerego i bezpretensjonalnego, że lwia część publiczności to "kupuje" i jest tym urzeczona. Świadczy o tym fakt, że artysta pobił wiele rekordów, a w wieku zaledwie 34 lat sprzedał już ok. 200 mln płyt.

Takie liczby w moim mniemaniu były niewspółmiernie duże. Teraz jednak postanowiłam dać utworom Eda Sheerana szansę i naprawdę się w nie wsłuchać, z otwartą głową. Oto, do jakich wniosków doszłam.

Ed Sheeran wraca do "mocnego popu"?

Na przestrzeni kilkunastu lat ze względu na wytrwałość i popularność Eda Sheerana prezentowana przez niego mieszanka popu i folku z domieszką soft rocka i hip-hopu w połączeniu z charakterystyczną barwą głosu stały się jego znakiem rozpoznawczym. Jednak na dwóch ostatnich płytach było bardziej akustycznie, kameralnie.

Natomiast przy okazji nowej płyty, "Play", Ed Sheeran w rozmowie z "Variety" zapowiadał "powrót do wielkiego, mocnego popu po raz pierwszy od dawna". Podkreślał, że to "dość ekscytujące". Jak jego słowa wypadają na tle moich doświadczeń z pierwszych kilku przesłuchań krążka?

Single - a więc "Azizam", "Sapphire", "Camera", "A Little More" i "Old Phone" - w sporej mierze zdają się to potwierdzać, choć każdy z nich w nieco inny sposób. Dwa pierwsze najbardziej pasują pod mocny pop, acz z elementami dance'u i elektroniki; doprawione szczyptą wpływów muzyki hinduskiej. Tak na marginesie, moim zdaniem w "Sapphire" Anglik przesadził trochę z autotune.

Z kolei "Camera" to nieco pompatyczna popowa ballada, do jakich przyzwyczaił kiedyś Sheeran. Tak ona, jak i "Azizam" oraz "Sapphire" to kawałki przyzwoite. Po czasie się nieco wkręcają, ale nie ma tu fajerwerków. Na ich tle na duży plus wyróżniają się dwa inne single: "Old Phone" i "A Little More".

Pierwszy z nich to dość żywiołowa, akustyczna ballada, trochę na modłę country, która na końcu jest doprawiona urokliwymi smyczkami. Muzyka ta dobrze współgra z sentymentalnym, mocno osobistym tekstem, który traktuje m.in. o tych, którzy już odeszli. Taka treść uderzyła mnie mocniej, niż się spodziewałam.

"A Little More" to z kolei zmiana klimatu o 180 stopni – lirycznie i muzycznie. Cięty tekst nt. wychodzenia z toksycznej relacji jest podany na tle lekko funkowych brzmień, doprawionych bluesowymi elementami i rapowaną wstawką.

Nie taki diabeł straszny, jak go malują

Pozostając jeszcze przy jasnych punktach nowej płyty Eda Sheerana – warto wskazać intrygujące "Don't Look Down", które znacznie różni się od reszty utworów, ale zadziwiająco pasuje do całości. Pierwsze dźwięki kojarzą się z Deep Forest.

Słyszymy tu muzykę świata (głównie w postaci wpływów hinduskich) zmieszaną z elektroniką (najpierw bardziej ambientem i lekką psychodelią, a potem niemal housem).

Na wyróżnienie zasługują też łączące zgrabnie pop, soul i r&b "The Vow" i ballada "In Other Words". Jest skromna, ale fakt, że proste dźwięki pianina i smyczków w tle podano w postaci lo-fi, dodaje temu charakteru. Innymi dość urokliwymi - choć bardziej banalnymi - balladami są "Slowly" i "For Always".

Redakcja poleca

To absolutny hit lat 80. Filmowcy stwierdzili, że się nie nadaje

Hit lat 80. intryguje tekstem. Polacy nie mieli pojęcia

Nieco chaotyczne wydają się zaś początkowo utwory-klamry, a więc otwierające "Opening" i zamykające "Heaven". Pierwszy, autobiograficzny utwór zaskoczył mnie przejściem od typowej dla Anglika folkowej ballady do czystego rapu. Początkowo byłam lekko zbita z tropu i wydawało mi się, że brakuje mu flow, ale to uczucie minęło po kolejnych przesłuchaniach. Teraz słucham tego numeru nawet z zaciekawieniem.

W "Heaven" Ed Sheeran z przesterami i zniekształceniem wokalu bawił się trochę w Bon Ivera i Imogen Heap, choć wyszło mu to zdecydowanie mniej spektakularnie. Efekt można określić jako przyzwoity, ale raczej nie jest czymś, do czego będę specjalnie wracała.

Podobnie jak w przypadku "Symmetry", gdzie artysta chciał pójść nieco podobną drogą jak w "Azizam" i "Sapphire", ale efekt był słabszy. W moim mniemaniu najsłabszy na albumie.

Tym zaskoczył mnie Ed Sheeran

Na "Play" pojawiają się wpływy hinduskie i bliskowschodnie – słychać to w muzyce i tekstach (są tam nawet wstawki z językami pendżabskim i perskim). Co do warstwy muzycznej - znajdziemy tam po trochu z różnych gatunków, ale większość kawałków można ukryć pod płaszczem szeroko rozumianego popu, choć nie zawsze "mocnego".

Pewnym jest jednak, że nowej płycie Eda Sheerana trzeba dać chwilkę czasu i parę przesłuchań. Początkowo nie do końca ją czułam. Krążek jako całość wydawał mi się chaotyczny, bez konkretnego kierunku. Z czasem zaczęłam dostrzegać w tym sens, jakąś celowość, wbrew pozorom - spójność.

Ostatecznie więc "Play" jako całość brzmi nieźle, a kilka perełek – jak omawiane wcześniej "Old Phone", "The Vow", "In Other Words" czy "A Little More" – zaskoczyło mnie na tyle pozytywnie, że będę po nie sięgać częściej.

Od początku plusem było też to, że utwory się nie przeciągały i całość płynęła dość szybko. Innymi słowy, nawet nieprzekonani powinni dać Edowi Sheeranowi szansę. A nuż, widelec znajdą na tej płycie coś dla siebie.

Kliknij tutaj i słuchaj naszego radia na żywo bez żadnych opłat na ZlotePrzeboje.pl!