Hit lat 70. powstał w kilka minut. Cenzura dopadła "mroczny tekst"

• Utwory "Roxanne", "So Lonely" i "Can’t Stand Losing You" uczyniły z The Police jeden z najbardziej rozpoznawalnych zespołów przełomu lat 70. i 80.
• Choć początkowo debiutancki album nie zdobył list przebojów, jego świeżość i oryginalność szybko zyskały uznanie.
• Trio Stinga, Copelanda i Summersa stworzyło unikalny styl, który stał się pomostem między punkiem a nową falą.

2 listopada 1978 roku ukazał się debiutancki album zespołu The Police, zatytułowany "Outlandos d’Amour". Płyta, będąca połączeniem punkowej energii, rockowej ekspresji i karaibskich rytmów reggae, otworzyła zespołowi drogę do międzynarodowej kariery. Na albumie znalazły się utwory, które na trwałe zapisały się w historii muzyki – "Roxanne", "So Lonely" i "Can’t Stand Losing You".

Rozwiąż quiz o muzyce lat 70. Jesteś mistrzem, jeśli zgarniesz 100 proc. punktów! Dalszą część artykułu znajdziesz pod quizem...

Choć początkowo krążek nie odniósł spektakularnego sukcesu komercyjnego, jego świeże brzmienie szybko przyciągnęło uwagę krytyków i fanów. Dziś "Outlandos d’Amour" uznawany jest za jeden z najważniejszych debiutów końca lat 70., zapowiadający nową falę brytyjskiego rocka.

The Police – od londyńskich klubów do światowych aren

Zespół The Police powstał w Londynie w 1977 roku z inicjatywy perkusisty Stewarta Copelanda, wokalisty i basisty Stinga (Gordona Matthew Sumnera) oraz gitarzysty Henry’ego Padovaniego, którego wkrótce zastąpił Andy Summers. Trio szybko wypracowało własny, rozpoznawalny styl – surowy, a zarazem melodyjny, z wyraźnymi wpływami reggae i popu.

Ich muzyka stanowiła pomost między punkiem a nową falą, łącząc bunt z inteligentnym songwritingiem. W ciągu kilku lat działalności The Police wydali pięć albumów studyjnych, z których każdy odniósł ogromny sukces, a ich występy najpierw ledwie zapełniające kluby, wyprzedawały stadiony na całym świecie.

Redakcja poleca

Ten hit lat 80. jest hymnem. Zaśpiewała go jak wielka ikona

Ukryty przekaz w hicie lat 90. Wielu do dziś nie zna prawdy

Krytycy kpili z jego tekstów. Hit lat 80. był odpowiedzią dla nich

"Can’t Stand Losing You". Ironiczna tragedia w rytmie reggae

Jednym z najbardziej rozpoznawalnych utworów z "Outlandos d’Amour" The Police jest "Can’t Stand Losing You" - drugi singiel zespołu po "Roxanne". To piosenka o nastolatku, który postanawia targnąć się na swoje życie, gdy traci dziewczynę.

Napisanie tekstu zajęło mi tylko kilka minut. Te słowa nie miały być głębokie i znaczące, raczej miały być żartem - powiedział Sting.

Utwór był jednym z pierwszych, które ukształtowały charakterystyczne brzmienie The Police i pierwszym, który trafił na listę przebojów – piosenka osiągnęła 42. miejsce w Wielkiej Brytanii w 1978 roku. Rok później, kiedy zespół stał się powszechnie znany, została ponownie wydana i dotarła do drugiego miejsca.

Dlaczego tylko drugiego? Bo została pokonana przez "I Don’t Like Mondays" zespołu Boomtown Rats – piosenkę o podobnie ponurej tematyce, lecz opartą na prawdziwych wydarzeniach.

Redakcja poleca

Hit lat 90. powstał w atmosferze konfliktu. "Ta piosenka jest do bani"

Hit lat 70. był kompletną klapą. Na sukces czekał pięć dekad

Hit lat 70. był jak wirus. Ludzie nagle wpadli w trans

Nie zabrakło kontrowersji

Singiel The Police przyciągał uwagę również nietypową okładką. Znalazł się na niej bowiem wizerunek zakapturzonego ciała, wiszącego na linie, symbolizujący chłopca z piosenki. Zakapturzonym chłopcem był perkusista zespołu Stewart Copeland. Dlatego też, i oczywiście ze względu na mroczny i trudny tekst, niektóre stacje rzadko decydowały się na granie utworu.

Zespół postanowił przekuć to w atut i narobić trochę szumu. Dla celów promocyjnych The Police publicznie twierdzili, że "Can’t Stand Losing You" i "Roxanne" zostały zakazane przez BBC i poddane cenzurze. Nie było to prawdą, ale historia się rozniosła i pomogła im zyskać wiarygodność wśród punkowej publiczności.

Gitarzysta Andy Summers uzyskał w piosence charakterystyczne brzmienie dzięki urządzeniu Echoplex, które "pozwoliło mu nieustannie zapętlać gitarowe frazy, tworząc warstwowe brzmienie". Podczas koncertów zespół często improwizował środkową część utworu – z tych jamów narodził się później motyw wykorzystany w "Reggatta de Blanc", tytule ich drugiego albumu.